Odszkodowanie z OC sprawcy w przypadku szkód osobowych

Na odszkodowanie z OC sprawcy wypadku składają się:

– odszkodowanie

m.in. koszty leczenia, koszty rehabilitacji, utraty dochodów

– zadośćuczynienie

za śmierć osoby bliskiej i utracone więzi jak również zależne m.in. od bólu fizycznego i cierpień psychicznych, nasileń bólu, przebytych zabiegów i operacji, trwałości następstw wypadku, kalectwa, wpływu trwałego uszczerbku na zdrowiu na życie osobiste i społeczne, poczucia bezradności (bezpośrednia opieka oraz obsługa fizjologiczna i higieniczna), widocznych następstw wypadku, ze względu na płeć poszkodowanego, jego wiek, wykonywany zawód, zajmowane stanowisko pracy, przyszłych przewidywanych komplikacji i utrudnień w życiu prywatnym i zawodowym, odczuwanego bólu i cierpienia psychicznego w przyszłości.

– renta na zwiększone potrzeby

opieka nad osobą poszkodowaną, koszty dodatkowego odżywiania, przejazdów na leczenia, rehabilitację, konsultację specjalistyczną, przyrządy rehabilitacyjne.

Zgodnie z tezą wyroku S.N. z dnia 10 czerwca 1999 r. II UKN 681/98

„Przy ocenie wysokości zadośćuczynienia za krzywdę (art. 445 § 1 KC) należy uwzględniać przede wszystkim nasilenie cierpień, długotrwałość choroby, rozmiar kalectwa, trwałość następstw zdarzenia oraz konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym”. Podobnie S.N. w wyroku z dnia 17 września 2010 r., II CSK 94/10 „Oceniając rozmiar doznanej krzywdy trzeba zatem wziąć pod rozwagę całokształt okoliczności, w tym rozmiar cierpień fizycznych i psychicznych, ich nasilenie i czas trwania, nieodwracalność następstw wypadku (kalectwo, oszpecenie), rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiową oraz inne czynniki podobnej natury”

Jeszcze nie tak dawno, pod koniec ubiegłego stulecia ukształtował się pogląd, że wysokość zadośćuczynienia powinna być utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1965 r., I PR 203/65, OSPiKA 1966, nr 4, poz. 92).

Obecnie Sądy dążą do przełamania tej tendencji. Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że ze względu na kompensacyjny charakter zadośćuczynienia jego wysokość musi przedstawiać odczuwalną wartość ekonomiczną, adekwatną do warunków gospodarki rynkowej.

Zgodnie z tą tezą S.N. z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/03

„Powołanie się przez sąd przy ustalaniu zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na potrzebę utrzymania wysokości zadośćuczynienia w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, nie może prowadzić do podważenia kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia”

oraz

Wyrok S.N. z dnia 17 września 2010 r., II CSK 94/10

„Stopa życiowa poszkodowanego nie ma wpływu na wysokość zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę (art. 445 § 1 k.c.)”